تو هم...بروتوس؟

اون موقع هنوز آف لاین هاتو نخونده بودم...
کاشکی نخونده بودم.
کاشکی..

متأسفم برای تو که فکر می کردم با بقیه فرق داری ... و نداشتی. متأسفم برای خودم که اجازه دادم بهم بگی:" تو با نظر دادن درباره من و در وبلاگ من سعی داری خودتو مطرح کنی..."

یادم نمیاد که در تمام این سالها کسی به پشتوانه چند تا آدم سطحی و احساساتی که گاهی حتی بلد نیستن فارسی رو درست بنویسن چنین توهینی به من کرده باشه.

چقدر زود قواعد بازی با وبلاگها و وبلاگ‌نویسها رو یاد گرفتی. چقدر زود خودتو گم کردی. یعنی چند تا کلیک بیشتر اینقدر می‌تونه آدمارو عوض کنه؟

به سلامت عزیزم.
برو و به بلاگت برس و در پناه اهالی دمکرات بلاگستان باش. به دید و بازدید هر کسی برو. به همه سر بزن. طرفدار جمع کن . احساس بی نیازی و قدرت کن و مثل اربابها حرف بزن. و نگران باش که مبادا آدم ناپخته و تنگ‌چشمی مثل من از شهرت تو و بلاگت سوءاستفاده کنه. در مقابل به دست آوردن این همه طرفدار و خواننده، از دست دادن یه دوست چه اهمیتی داره؟

چند وقتی بود که نشانه هاشو می دیدم ولی زیاد مطمئن نبودم. اما با این حرفات احساس کردم که بیشتر شاهد یه نمایش از پیش فکر شده و تمرین شده هستم.
متأسفم که حرف زدن در باره بخش کوچکی از واقعیت، ممکنه اون تصویر دوست داشتنی رو که در ذهن خواننده هات ایجاد کردی کمی خدشه دار کرده باشه. اما نگران نباش. کسی به حرفای من توجه نمی کنه. ابراز احساسات طرفدارات و غش و ضعفشون برای تو و ... به جای خودش باقیه. تو ادامه بده.
نمایش هنوز ادامه داره.

در روزگار ِ سیطرۀ کمیت و فرمانروایی ارقام، در دنیایی که دوری و نزدیکی آدمها با تعداد کلیک ها تعیین می شه، چرا باید از تو توقع دیگه‌ای می داشتم؟ چرا باید تو رو متفاوت با بقیه می دیدم؟

خوش به حال اهالی دنیای قشنگ وبلاگها!
خوش به حال حیوانات و بچه ها که وبلاگ ندارن و نظر نمیدن!


افسوس...

/ 5 نظر / 28 بازدید
سمن

سلام.از این نوشته تون احساس کردم دلتون گرفته.شاید از یه دوست.کاش برای دوستیهامون ارزش زیادی قائل بشیم.کاش به اشتباهاتمون پی ببریم.کاش از دوستهای عزیزمون سرسری نگذریم.کاش هیچ دوستی رو با حرفامون نمی رنجوندیم.کاش..... از اینکه لوگوی منو گذاشتید واقعا ممنونم.در پناه حق.

azadeh

داداشی! هر کسی دلش به يه چيز خوشه.بعضيا دلخوشی هاشون خيلی پوشاليه.مثلا هر روز ۴ تا خواننده بیشتر.ولی حالا که دلشون خوشه بذار باشه. اما اونا اين نکته رو معمولا فراموش می کنن که هيچ دلخوشی اونقدر ارزش نداره که آدم به خاطرش دل آدما رو بشکنه. (ببخشين که دخالت کردم.اين يه مساله بود بين خودتون)

آزيتا

راز مگوی مهربان، می‌دانم كه لحظاتی در زندگی هست كه دل آدم با هيچ چيز باز نمی‌شه. ولی خوبی دل می‌دونی چيه؟ دل مثل يه سكه‌است كه هر لحظه زندگی پرتش می‌كنه بالا! يه وقت شير، يه وقت هم خط. حالا هم خط اومده. نذار اين چيزا رو دلت خط بندازن. راستش از ته دل و با همه‌ء وجودم از دنيا می خوام كه هميشه شير باشی! خوب، شير باش! چون آدمی مثل تو به نظرم قلبش بزرگتر از حقارت آدم‌هاست. قربانت - زن رشتی

کت بالو

سلام چی شده؟ چی اينقدر ناراحتت کرده؟ عيبی نداره. همه مون از اين کارها کرده ايم و لحظه های اشتباه داشته ايم. بهت خوش بگذره.

سیدا

سلام بهت خوش بگذره ژولیوس